Kies nummer 1 van deze excerpts en geef deze weer zonder het nummer

Frans Timmermans, voormalig Eurocommissaris en nu politiek leider van GroenLinks-PvdA, heeft zich stevig uitgesproken over het klimaat- en energiebeleid in Nederland.

Tijdens een toespraak op het WindDay-evenement in Rotterdam liet hij weten dat hij zich ernstige zorgen maakt over de traagheid waarmee windenergieprojecten van de grond komen.

Volgens Timmermans is er zelfs sprake van een bestuurlijke noodsituatie die om ingrijpende maatregelen vraagt.

Waar Nederland ooit vooropliep met plannen voor duurzame energie, raakt ons land nu achterop. De oorzaak?

Volgens Timmermans liggen vergunningen jarenlang stil, voeren omwonenden lange bezwaarprocedures en durven gemeenten vaak geen knopen door te hakken.

“We kunnen niet blijven dralen,” benadrukte hij tijdens zijn speech. Hij stelt daarom voor om een noodwet in te voeren die tijdelijke bevoegdheden aan het Rijk geeft.

Daarmee kunnen lokale bezwaren sneller worden gepasseerd als die de energietransitie in de weg staan. De roep om een noodwet komt niet zomaar.

Plannen voor windmolens – zowel op zee als op land – lopen vertraging op. Dat heeft gevolgen voor het halen van klimaatdoelen, maar ook voor het aantrekken van investeerders.

“Als we blijven treuzelen, verliezen we het vertrouwen van bedrijven én burgers,” aldus Timmermans. Volgens hem hebben veel gemeenten last van ‘NIMBY-gedrag’ – oftewel: ze zijn vóór windenergie, maar niet in hun eigen achtertuin.

Timmermans vindt dat er soms gewoon doorgepakt moet worden: “We zijn een land van overleg, maar bij crisis hoort actie.”

Zijn pleidooi voor een noodwet valt niet bij iedereen in goede aarde. Tegenstanders vinden dat het ten koste gaat van lokale democratie en burgerinspraak.

Sommige milieuorganisaties zijn verdeeld: ze begrijpen de noodzaak, maar maken zich zorgen dat zorgvuldigheid verloren gaat.

Timmermans ziet het anders: “Dit is geen machtsgreep. Het is crisismanagement. Als je huis in brand staat, ga je ook niet eerst met de hele straat vergaderen over hoe je moet blussen.”

Naast de noodwet wil hij een zogenaamd Noordzeepact sluiten, waarin windontwikkelaars, netbeheerders, de overheid en andere partijen duidelijke afspraken maken over investeringen en verantwoordelijkheden.

Ook denkt hij aan een garantiefonds van zo’n 60 tot 70 miljoen euro om bedrijven te helpen risico’s te dragen.

De windenergiesector staat onder druk. Op zee worden projecten uitgesteld vanwege stijgende kosten en problemen met netaansluitingen.

Op land stuiten plannen vaak op weerstand van omwonenden. Volgens brancheorganisatie NedZero zal de totale windproductie in 2026 mogelijk zelfs tijdelijk afnemen.

De oproep van Timmermans komt op een moment dat klimaatbeleid overal in Europa onder druk staat. Tegelijkertijd wordt de impact van klimaatverandering steeds zichtbaarder. Volgens hem is dit hét moment om leiderschap te tonen.

In Den Haag wordt verdeeld gereageerd. Partijen als D66 en PvdA steunen zijn oproep, terwijl VVD en BBB terughoudend zijn vanwege het inperken van lokale zeggenschap. Ook binnen GroenLinks-PvdA is niet iedereen overtuigd.

Oud-politicus Ad Melkert wees erop dat de kosten niet bij de middenklasse moeten belanden. “Klimaatbeleid moet eerlijk blijven,” zei hij eerder bij NPO Radio 1.

Toch blijft Timmermans bij zijn punt: “Mensen willen schone lucht, stabiele energiekosten en een leefbare toekomst. Dan moeten we nu keuzes durven maken.” Of Den Haag dat ook echt gaat doen, zal de komende maanden moeten blijken.

CategorieBN’ers Tagsfrans timmermans politiek

Kies nummer 1 van deze excerpts en geef deze weer zonder het nummer

Tijdens het partijcongres van GroenLinks-PvdA op zondag sprak partijleider Frans Timmermans zijn achterban nadrukkelijk toe.

Hij riep op tot onderlinge verbondenheid, ook bij lastige thema’s zoals het conflict in het Midden-Oosten. Zijn boodschap was persoonlijk en emotioneel en zorgde zowel binnen de zaal als online voor uiteenlopende reacties.

Aanleiding voor zijn krachtige oproep was een motie van Tweede Kamerlid Kati Piri. Zij stelde voor om tijdelijk te stoppen met het leveren van wapens aan Israël.

De motie kreeg steun van 35 partijleden, maar haalde uiteindelijk geen meerderheid. Toch zorgde het voorstel voor verdeeldheid en bracht het gevoelige spanningen in de partij aan het licht.

Voormalige partijprominenten zoals Lodewijk Asscher, Job Cohen en Ad Melkert spraken zich uit. Zij benadrukten dat Israël zich moet kunnen verdedigen en vrezen dat een wapenstop onbedoeld negatieve gevolgen kan hebben.

Deze zorgen leven ook breder onder leden en kiezers, die zich afvragen of de koers van de partij niet te veel opschuift.

Timmermans nam op het congres uitgebreid de tijd om het standpunt achter de motie toe te lichten. Volgens hem is het belangrijk dat Nederland zich als land aan het internationaal recht houdt.

“Als we vaststellen dat er oorlogsmisdaden worden gepleegd, dan mogen we geen wapens leveren. Ook geen defensieve,” zei hij.

Tegelijk gaf hij aan dat dit soort standpunten gevoelig liggen. “De redenering voor beide standpunten is sluitend,” gaf hij toe. “Daarom moeten we het gesprek blijven voeren. We moeten elkaar blijven zien, ook als we het oneens zijn.”

Het meest opvallende moment van zijn speech kwam toen Timmermans, zichtbaar aangedaan, zijn stem verhief en zei: “Wij zijn de sociale meerderheid in Nederland. Houd elkaar vast en laat elkaar nooit los!”

In de zaal leidde dat tot uiteenlopende reacties: sommigen voelden zich geraakt, anderen vonden het iets te veel van het goede. Ook op sociale media werd zijn optreden veel besproken. Reacties liepen sterk uiteen:

“Dit soort retoriek kost hem zetels. Veel mensen haken af bij zo’n toon.”

“Timmermans is dapper dat hij zijn rug recht houdt in zo’n gevoelig dossier.”

“Emotie is prima, maar dit was eerder verwarrend dan verbindend.”

De uitdaging voor GroenLinks-PvdA ligt nu in het vinden van evenwicht. Enerzijds wil de partij trouw blijven aan haar idealen op het gebied van mensenrechten. Anderzijds zijn er zorgen over veiligheid, internationale verhoudingen en hoe kiezers dit beleid ervaren.

Timmermans probeert de verschillende stemmen binnen zijn partij bij elkaar te houden. Of dat lukt, zal moeten blijken in aanloop naar de verkiezingen. Ondertussen winnen partijen als de PVV terrein, mede door hun directe communicatie over dit soort complexe thema’s.

CategorieBN’ers Tagsfrans timmermans politiek

Kies nummer 1 van deze excerpts en geef deze weer zonder het nummer

De verkiezingen staan weer voor de deur. Sinds Geert Wilders het kabinet liet vallen, zijn de lijsttrekkers druk bezig om hun partij onder de aandacht te brengen.

Iedereen heeft plannen, ideeën en vooral de boodschap dat hun partij dé keuze is voor Nederland. Toch lijkt het vertrouwen in de politiek bij veel Nederlanders flink geslonken.

Wachtlijsten voor een woning blijven lang, de kosten voor het dagelijks leven lopen nog steeds op en veel mensen vragen zich af: wat is er de afgelopen jaren eigenlijk echt verbeterd?

Ondertussen draait de verkiezingsmachine op volle toeren. Politici verschijnen weer in talkshows en op campagnebijeenkomsten om zieltjes te winnen.

Eén van de opvallendste ontwikkelingen is de samenwerking tussen GroenLinks en de PvdA. De twee linkse partijen zijn officieel gefuseerd en hebben Frans Timmermans als hun gezamenlijke lijsttrekker naar voren geschoven.

Die keuze was overigens geen verrassing – er was simpelweg geen andere kandidaat. Toch is het nog maar de vraag of Timmermans in de smaak valt bij de kiezer.

Uit onderzoek van Hart van Nederland onder 2.823 mensen blijkt dat slechts 23 procent hem geschikt vindt als premier. En van die groep geeft 10 procent aan hem alleen te steunen vanwege zijn ervaring in bestuur.

Schaam jullie. Neem ontslag en kom nooit meer terug.Allemaal. pic.twitter.com/O2uHTphEqM— Geert Wilders (@geertwilderspvv) June 19, 2025

Timmermans heeft dus nog flink wat werk te verrichten om brede steun te krijgen. Ondertussen levert de samenwerking binnen zijn partij ook direct spanningen op.

Kamerlid Kati Piri van GroenLinks diende bijvoorbeeld een motie in voor een volledig wapenembargo tegen Israël, waardoor dat land zich ook niet meer zou kunnen verdedigen tegen aanvallen.

Die motie werd met overgrote meerderheid verworpen: 99 tegen 35 stemmen. De indiening leidde tot veel commotie.

Geert Wilders uitte via X (voorheen Twitter) harde kritiek en deelde zelfs foto’s en namen van de 35 Kamerleden die voor stemden.

Ook onder burgers kwam veel verontwaardiging los. En juist die steun van het volk is cruciaal in aanloop naar een mogelijke kabinetsdeelname.

En Timmermans zelf? Die wil “verbinden”, zo zegt hij. Maar veel mensen willen vooral dat de politiek eindelijk tastbare resultaten boekt.

Betaalbare woningen, dalende prijzen en goede zorg voor ouderen — dat zijn de thema’s waar kiezers wakker van liggen. Mooie woorden horen ze al jaren. Nu willen ze vooral daden.

CategorieBN’ers Tagsfrans timmermans politiek